Hotel Chelsea is een wereldberoemd hotel in New York City dat vooral bekend stond als een ontmoetingsplaats voor artiesten, kunstenaars en vrijbuiters. Veel beroemdheden hebben het hotel bezocht en bewoond. Noem het gerust een broedplaats voor moderne kunst en ‘the home of bad behavior’, waar zo ongeveer alles kan en mag. Zanger Bob Dylan componeerde er nummers. De dichters Allen Ginsberg en Gregory Corso hielden in het hotel literaire soirees en wisselden van gedachten over tal van thema’s met gelijkgestemden.

Maar het hotel is ook bekend door minder prettige gebeurtenissen. Nancy Spungen, de vriendin van Sex Pistols-bassist Sid Vicious werd er op 12 oktober 1978 dood aangetroffen in de badkamer van kamer 100. Er werd vermoed dat ze door Vicious om het leven was gebracht met een mes. Vicious ging echter vrijuit in afwachting van de rechterlijke uitspraak en overleed een aantal maanden na het steekincident in… u raadt het al… Hotel Chelsea.

Een huis met een rijkelijk verleden. En dan zou u denken dat Abel Ferrara niet weet waar eerst aan te kloppen op zoek naar reacties om hier een documentaire uit te halen.  En dat klopt helaas ook wel want het is soms zoeken naar wat samenhang in de vele gesprekken die we te verwerken krijgen. Gesprekken met bekende en minder bekende ex-bewoners.  Ook hier gaat Ferrara ons inziens de mist in, want hij laat het na om de sprekers met naam te noemen, waardoor het als dertig jarige snotneus soms gissen is naar wie nu welke anekdote vertelt.

Lang niet iedereen heeft ook veel zinnigs te vertellen.  Een aantal reacties lijken zo te zijn voortgevloeid uit een overmatig gebruik van de pretsigaret of andere meer vloeibaardere drugs. Maar laat dit vooral de sfeer scheppen die nodig is om u het vrijzinnig karakter van het hotel te laten voelen. 

Net daarom is het ook doodzonde dat Ferrara de aanslagen van 9/11 gaat verwerken in de documentaire als had hij nood aan een beetje actie.  Het verzet je zinnen effectief, maar we kunnen het niet meteen plaatsen in de doelstelling die Ferarra voor ogen had: de ‘goeien ouwen’ tijd van het Chelsea hotel oprakelen.

In het Chelsea Hotel gelde lange tijd de regel niks moet, alles mag. Zo betaalden heel veel gasten vaak geen huur of ze betaalden die dik te laat. Zo getuigt de huidige portier over seksfeestjes waar zeker 60 à 70 mensen tegelijk lagen te vossen, hemzelf inclusief.  En de toenmalige buurvrouw van Nancy Spungen heeft verklaard Nancy een hele nacht te hebben horen kreunen. Maar wist zij veel of ze nu seks had of te veel drugs had genomen… Ze had eens moeten weten…

Vandaag de dag is Chelsea hotel in handen van mensen met meer managementcapaciteiten.  De ‘charme’ zo u het kan noemen van weleer heeft hiervoor wel volledig moeten wijken. Met als gevolg dat het Hotel nu enkel nog dienst doet als hotel, huishoudelijk reglement inclusief.

Wij blijven na Chelsea on the Rocks toch een beetje op onze honger zitten. Maar hey… next time we’re in New-York we know were to rest…