Een verfilming van een boek levert steevast clichés op als ‘het boek is beter dan de film’ of ‘de film raakt bij god niet dezelfde gevoelige snaar als het boek’. Maar omgekeerd kan een film vaak nog meer emotie teweegbrengen als het origineel op papier. ‘The Boy in the striped pyjamas’ blijven wij als perfecte voorbeeld aanhalen voor dat laatste. Maar ook de voor een Oscar genomineerde ‘Extremely Loud & Incredibly Close’ weet te overtuigen als sterke, wat zeggen we, ijzersterke verfilming van een bestseller.

We volgen het rouwproces van de elfjarige Oskar Schell, een intelligente jongen die net dat beetje anders is dan zijn leeftijdsgenootjes.  Een jaar na de plotse dood van zijn vader (papa was één van de slachtoffers van de laffe aanval op de WTC torens, nvdr.) vindt Oskar een sleutel tussen de bezittingen van zijn vader. Het is voor hem de start van een doordachte zoektocht naar het slot waarop de sleutel past. En tegelijk is het zoeken van de spreekwoordelijke speld in de hooiberg  zijn manier om zijn vader nooit te vergeten.

That’s it? Is er echt niet meer verhaal aan? Nope. Maar geloof ons vrij: meer verhaal behoeft de film echt niet om te ontroeren.

Stephen Daldry kon rekenen op Tom Hanks (de vader), Sandra Bullock (de moeder) en John Goodman (Stan the doorman) als grote namen om de film te trekken maar het is vooral de sublieme vertolking van Thomas Horn (Oskar) die door merg en been gaat.  Hij is subliem als elfjarige waarbij men het vermoeden heeft dat asperger stoornissen aan de basis liggen van zijn vreemd gedrag.  Vooral de interactie met de zwijgzame Max von Sydow (The Renter) levert vuurwerk op.

Extremely Loud & Incredibly Close is niet de zoveelste 9/11-film, al wordt er wel een romantisch beeld opgetrokken van de gemiddelde kwetsbare Amerikaan. Het is gewoon een mooi en ontroerend verhaal met een duidelijke boodschap: na de dood blijft de liefde en vriendschap even groot.