a

Fai Bei Sogni

Fai Bei Sogni

Film Un bambino e l’impossibile elaborazione del lutto.

door Stijn Terrie

Het verhaal opent in Turijn, 1969. De idyllische jeugd van de negenjarige Massimo wordt abrupt verstoord door de raadselachtige dood van zijn geliefde ‘mamma’. Het ene moment staat hij nog met haar de twist te dansen en verstoppertje te spelen voor de tv, het andere komt hun priester hem vertellen dat ze in de hemel rust. ‘Een plotse hartaanval’, zo drukt zijn afstandelijke vader hem op het hart. Massimo gelooft het niet en weigert het verlies te aanvaarden. Hij vindt enkel troost in zijn pas ontdekte liefde voor voetbal. Jaren later, in de jaren negentig, treffen we Massimo aan als een succesvolle journalist bij de Italiaanse krant La Stampa, maar de tijd heeft niet alle wonden geheeld.

Fai Bei Sogni is een ode aan elke mama. Een ode die vooral de eerste 15 minuten indruk maakt maar vervolgens bijna twee uur moeizaam over het scherm kabbelt. Uiteraard heeft Bellochio heel wat aandacht voor drama maar hij richt zich daarbij te vaak op zijn getraumatiseerde protagonist die in alles verwijzingen ziet naar de dag waarop zijn moeder een engel werd. De vele afwijkingen in het verhaal hebben allemaal een link met de moederfiguur, maar te veel van die afwijkingen worden net iets te flauw vertaald naar het witte doek. De scène waarin Massimo als oorlogsjournalist een dode moeder hoort te portretteren had zoveel straffer kunnen zijn. Beklijvend was Fai Bei Sogni helaas te weinig.

Wat we dan wel weer konden appreciëren was de keuze van Bellochio om zijn soundtrack vaak prominent naar de voorgrond te brengen. De televisieshow waarin we een nog piepjonge en beeldschone Raffaella Carrà horen bewijzen dat ze meer in haar mars had dan ‘A far l’amore comincia tu’ is daar een mooi voorbeeld van. Hoewel haar zongstonde in ‘Canzonnisima’ inhoudelijk weinig bijdraagt aan het thema van de film, creëert het wel een mooi beeld van het Italië van weleer, toch iets waar fans van de Italiaanse cinema altijd een beetje naar hunkeren.   Veel muziek wordt overduidelijk bewust gebracht tot aan het gaatje van ’t plaatje. Dat neemt misschien iets te vaak alle drama weg uit een film die zo op twee gedachten hinkt, maar voor de fans van fijne muziek is het wel een welgekomen afwisseling. You win some, you lose some zeg maar.

Het helpt ons echter weinig in een definitief oordeel over deze ‘Fai Bei Sogni’. Sweet dreams als in harteloos het verplichte lijntje declameren ter bevordering van de eigen nachtrust of Sweet dreams als in gemeend te kennen geven dat je oprecht geeft om wat komen zal… Ah… laat het rusten en oordeel gerust zelf

20 oktober 2016 | reageer


Score

*****




Gezien in de bioscoop

Regisseur
Marco Bellocchio

Met
Bérénice Bejo, Emmanuelle Devos, Valerio Mastandrea, e.a.





Wat is jouw mening over Fai Bei Sogni?

Smaken verschillen, twisten bestaan. Daarom geven we ook telkens de mogelijkheid om te reageren op onze mening. Hou het beschaafd.