a

JCVD

JCVD

Film Graag meer van dat, Jean-Claude.

door Stijn Terrie

We hielden hier bij De Mening even onze adem in wanneer we de laatste nieuwe van Jean Claude Van Damme in de bus kregen want onze recensent heeft het niet zo voor de man. Maar wat blijkt onze man leverde ons zowaar een enthousiaste recensie af.

Ik moet het toegeven: de laatste keer dat ik de ‘The Musscles From Brussels’ nog eens aan het werk zag is al weer van 2002 geleden wanneer Her Seele in ‘Via Vanoudenhove’ alle moeite van de wereld deed om een zichtbaar irritante en van de drugs stijf staande Jean-Claude te mogen ontmoeten. Maar nog voor die bewuste avond had ik al niet veel lof over onze Belgische trots (?) in Hollywood. Er is in zowat al zijn films geen tweederangs-cliché die de man niet verpersoonlijkt: overacting, zwakke verhaallijn, goedkope actie,…

Moe en uitgeleefd

En toch slaat uitgerekend JCVD me met verstomming. In deze actiekomedie speelt Van Damme zichzelf. Wanneer hij zowat in het diepste dieptepunt van zijn carrière dreigt te belanden en ook nog eens de voogdij over zijn dochter verliest, trekt hij om god weet welke reden terug naar zijn geboorteplaats, Brussel. Daar probeert hij in een bank een cheque te verzilveren. Wist hij veel dat er uitgerekend in die bank een gijzeling plaats vond.

Tot daar de weinig verrassende verhaallijn. Dit zou het moment zijn waarop Van Damme de held gaat uithangen en alle gijzelaars even met wat kung fu en vuistslagen mores zou leren. You Wish! Jean-Claude is zodanig moe en uitgeleefd dat hij de hele gijzeling gewoon dient te ondergaan zoals ene bejaarde de show van Jimmy de goochelaar in het rusthuis dient te doorstaan. Maar niet getreurd: de gijzelaars gaan dan maar af en toe zelf eens op elkaars bek slaan.

Zelfspot

De film staat bol van de zelfspot (alsof hij zelf niet weet dat drie kwart van zijn film goed zijn om ergens van de hand te doen op één of andere rommelmarkt) en ironie (alsof een politieagent uit Schaerbeek ooit vriendjes wordt met een Arabier)

Maar het is vooral de zelfreflectie ergens na één uur film die ons toelaat Jean Claude Van Damme anders te gaan benaderen. De man aanvaardt de kritiek als zou hij het wandelende cliché van de foute vechtfilms zijn en geeft toe dat hij slaaf werd van zijn eigen roem. Hij beseft als geen ander dat drugs hem op het foute pad brachten en zou dit deel van zijn leven voor eeuwig willen verbannen. We zouden zowaar nog sympathie krijgen voor de man.

Bovenal is JCVD gewoon eens iets anders. Luchtig (getuige de foute inleiding), grappig (getuige de conversatie tussen hem en de taxichauffeur), verrassend (getuige het einde) en serieus (getuige de zelfreflectie).

De fans zullen misschien wat op hun honger blijven zitten gezien er weinig echte vechtscènes worden weergegeven. Maar deze film is dan ook voor één keer niet voor hen bedoeld. JCVDamnedgoodmovie!

31 oktober 2010 | reageer


Score

*****








Wat is jouw mening over JCVD?

Smaken verschillen, twisten bestaan. Daarom geven we ook telkens de mogelijkheid om te reageren op onze mening. Hou het beschaafd.