We schrijven 1982. Uw huisrecensent was toen nog bedreven in het afnemen van de fopspeen van zijn tweelingbroer en hield er zowaar nog van dat hij door zus geknuffeld werd.  Vroeg in bed, maar niet zonder eerst aan moeders borst te hebben gelegen, vermoedelijke hét moment waarop uw huisrecensent zijn fascinatie voor borsten ontwikkelde.

In datzelfde jaar bracht Jean Rollin zijn ‘La Morte Vivante’ uit. Een horrorfilm met heel veel bloed en hier en daar een niet geschoren poes. Liefhebbers van het genre mogen blij juichen, want La Morte Vivante werd net op de markt gegooid in een driedelige box (film + extra’s + soundtrack die niet zou misstaan in een spookhuis.)  U moet uiteraard even terug in de tijd om de traagheid en de vandaag de dag niet meer zo speciale, speciale effecten te kunnen verdragen. Het ketchupgehalte van het bloed is extreem hoog en de afgebeten kaken lijken wel het werk van een student uit het eerste jaar televisiegrime. Maar ’t is net die nostalgie dat het leuk maakt, want ook het acteerwerk is van een genre waar Poolse porno-actrices moeten om lachen.

Het verhaal (een vat chemicaliën lekt in een kelder van een groot kasteel en brengt er de opgeborgen doden terug tot leven) is poepsimpel, maar de fotografische eenvoud en traagheid houdt het geheel best wel boeiend.

Nostalgie met de N van Niet slecht of… Nog meer van dat…