Omdat het vat na vier films niet eindeloos is, bogen de makers van Shrek zich met ‘Puss in Boots’ over een waardige spin-off.

Uiteraard valt Shrek 1 niet te overtreffen, maar na de teleurstellende laatste durven we toch stellen dat met Puss in Boots een perfecte keuze werd gemaakt. De zelfverzekerde gelaarsde kat uit Shrek 2 krijgt een hoofdrol en mede dankzij de stem van Antonio Banderas slaagt Puss er op z’n eentje in ons te doen spinnen van plezier.

De film wemelt van de grappen die ook het iets ouder publiek zal weten te smaken. Meer nog, Puss in Boots flirt af en toe met de grenzen der volwassenheid, met dank aan de latino rootz van de kat. En het zal ons ook ferm verwonderen mochten kinderen de link leggen met Zorro en de acteur die de poes een stem geeft.

Puss in Boots baadt vrijwel continu in een surrealistisch sfeertje -We loved de Godzilla-gans- waarbij het ene sprookje met het andere wordt vermengd en we bijna gaan denken dat er magische champignons op de pizza van de schrijvers lagen bij het opstellen van wat sommigen een prequel op Shrek durven noemen.

Maar laat het vergelijk met het groene wezen vooral voor wat het is, want eigenlijk valt Puss in Boots perfect afzonderlijk zonder voorkennis te verteren.

Als we dan toch even negatief mogen zijn: de les moraal op ’t einde van de rit laat men voortaan beter over aan de hoogopgeleiden onder ons. Zeemzoeterigheid in tekenfilms is als kattenvoer: het stinkt al van zodra je ’t opendoet…