Guy Ritchie is back! Maar wij hadden het dan ook extreem vreemd gevonden mocht hij niet teruggekomen zijn met Sherlock Holmes, zijn succesproduct uit 2009. Aangezien La Ritchie toch afzag van de verfilming van Lobo en ook Robert Downey Jr. nog wat lege plekjes in zijn agenda had kwam de sequel er uiteindelijk veel vroeger dan verwacht.

Vrees niet als u Ritchies eerste “meesterwerkje” niet zag. Hoewel de draad min of meer wordt opgepikt waar hij destijds werd verknipt, kan u dit vervolg ook volgen zonder voorkennis. Maar als u de stijl van Guy Ritchie een beetje kent, dan weet u dat het van in den beginnen snel kan gaan.

Toch zijn het vooral de dialogen die snel gaan en niet zozeer het verhaal. Heerlijke dialogen trouwens, maar wij houden dan ook van een vleugje ironie en poëzie.

We kregen echter maar al te vaak een déjà vu-gevoel bij de actiescènes. De voorbeschouwing, de effectieve actie en ontdekken dat er uiteindelijk maar weinig verschilt tussen de twee. Wij zeggen: been there done that.  Een mens kan zich nu eenmaal niet blijven heruitvinden.

We mogen de vergelijking misschien niet maken, maar wij vrezen nog het meest van al dat deze Game of Shadows dreigt te moeten onderdoen voor het immense succes van die andere Sherlock. Die van Benedict Cumberbatch (u weet wel de man met het gezicht dat lijkt op een ingedeukt blikje maar waar alle vrouwen blijkbaar zot van zijn??)

Ach, ’t zou de eerste keer niet zijn dat Ritchie geklopt wordt door een andere grote ster…