a

The Ghostwriter

The Ghostwriter

Film Roman Polanski serveert geen voorgekauwde kost.

door Stijn Terrie

Een film van Polanski negatief beoordelen, dat is zoals een Bordeaux wijn uit 2005 zwak smaken vinden in de mond. Al moeten we stellen dat hij er behoorlijk zijn tijd voor uittrekt om een schijfje af te leveren, want tussen zijn vorige meesterwerk ‘The Pianist’ en deze ‘The Ghostwriter’ zat bijna acht jaar. Acht jaar waarin Polanski tussendoor enkel een remake van Oliver Twist wist in te blikken.

Waar hij in 2002 nog de Gouden Palm ontving in Cannes en ook de Oscar voor beste regisseur voor The Pianist kreeg, mag hij nu al de Zilveren Beer (Filmfestival Berlijn) op zijn palmares zetten voor The Ghostwriter.

Geheel terecht als je ’t ons vraagt want de film slaagt er, ondanks al z’n traagheid, nooit in om te vervelen. Meer zelfs: juist op de momenten waarop je je afvraagt waarom Polanski bepaalde scenes toch niet gewoon wegliet in z’n film, komt er één of ander antwoord op een vraag of plotwending aangestoven.

Pépé Maurice

Eigenlijk kan je de verhaallijn gerust naast die van een Polanski leggen. Een ghostwriter krijgt de kans om de memoires te herschrijven van de voormalig Britse premier Adam Lang. Herschrijven? Ja herschrijven, want de oorspronkelijke schrijver van het nog niet helemaal voltooide werk wordt op een dag dood aangetroffen op het strand, niet ver van Langs buitenverblijf.

De nieuwe ghostwriter (gespeeld door een sobere, maar oerdegelijke Ewan McGregor) weet als geen ander dat memoires van ex-premiers voorgekauwde kost zijn en enkel verkopen omdat er een degelijke marketingstrategie achterzit. Daarom besluit hij intriges en andere duistere kantjes te willen verwerken in het boek.

Laat ons nu net daar de vergelijking met Polanski terugvinden: Polanski weet als geen ander dat een verhaal over een ex-premier en de daarbij horende doofpotjes zo cliché is als de veel te grote witte onderbroek, het daarbijbehorend marcelleken en het blauwe pilletje op het nachttafeltje van pépé Maurice. En toch slaagt hij er net als de ghostwriter in om het verhaal boeiend genoeg in beeld te brengen. Zonder veel bloed, zonder overdreven achtervolgingsscenes en zonder onnodig veel pief, poef, paf…

En alsof de taart de volle 122 minuten nog niet genoeg smaakte, offreert Polanski ons nog één minuut lang het kersje met nen dot slagroom op het einde. Wij zitten hier nog steeds met het steeltje van de kers in de mond in de hoop dat we de smaak nog lang mogen houden…

2 november 2010 | reageer


Score

*****








Wat is jouw mening over The Ghostwriter?

Smaken verschillen, twisten bestaan. Daarom geven we ook telkens de mogelijkheid om te reageren op onze mening. Hou het beschaafd.