Geen Nederlands politicus wordt zo fel besproken als Geert Wilders, de leider van de Partij voor de Vrijheid.  Zowel nationaal als internationaal weet hij controversieel te wezen en haalt hij daarmee de woede van heel wat tegenhangers in zijn nek. Maar evenzeer weet hij bewondering op te wekken bij een grote groep aanhangers en mensen die geloof hechten aan zijn ideeëngoed.

Geloof. Daar draait het zogenaamd om bij Wilders. Hij stelt onomwonden islam gelijk aan fascisme en hecht daarbij vooral veel belang aan statistieken en het zogenaamde onveiligheidsgevoel dat leeft onder de Nederlandse bevolking.  Een gevoel van onveiligheid die hoewel de statistieken dat niet bevestigen, volgens hem honderd procent te wijten zijn aan de islamitisering van onze maatschappij. Maar het draait in werkelijkheid om meer dan alleen geloof. Macht, geld en extremisme… al dan niet in de positieve zin van ‘t woord.

Genoeg voer ter discussie. Genoeg voer om een documentaire over te maken als je ’t ons vraagt. En zo moeten ook Joost van de Valk en Mags Gavan hebben gedacht.  Zij leveren ons met Wilders The Movie een documentaire die qua inhoud en diepgaand onderzoek gerust gezien mag worden. Meer nog, wij zijn hier bij De Mening.be blij te ontdekken dat er in Nederland ook een Michael Moore rondloopt. Want Van der Valk neemt toch opvallend een zelfde stijl aan. Hij komt geregeld zelf in beeld in de zoektocht naar antwoorden op prangende vragen.

Maar in tegenstelling tot Michael Moore vertrekt Van der Valk niet uit een eigen standpunt. Want Wilders wordt nooit gedemoniseerd, noch verafgoodt.  Toch probeert Van der Valk net als Michael Moore dieper in te gaan op wat anderen slechts als een klein detail zouden beschouwen.  Want het basisverhaal kent iedereen inmiddels.

Helaas krijgen we niet op alle vragen een antwoord. (Maakt Wilders beloftes tegenover de mensen die hem financiëel steunen? Is Wilders politieke carrière geen dekmantel voor zijn ware identiteit en activiteiten?) Het soort vragen waar Moore dan wel weer tot op het bot zou zijn gegaan… Misschien één van de voordelen om toch vooraf een standpunt in te nemen?

Maar Nederland is Amerika niet en dat is maar goed ook. Dus laten we vooral niet continu Van der Valk vergelijken met Moore, we zouden maar in herhaling vallen.  Het beetje suggestie die Van der Valk ons gunt, is genoeg om de discussie rond Wilders levendig te houden.  En hoe je ’t ook draait of keert: aanhanger of tegenstander?  De discussie blijft in tijden van crisis, armoede en toenemend geweld een hot potato.

Wij bij De Mening zullen zeker geen standpunt innemen. Maar we zijn er van overtuigd dat films als Wilders The Movie misschien wel kunnen bijdragen tot het besef van aanhangers en tegenstanders. Het besef dat beide partijen water in de wijn moeten doen om tot een verdraagzame wereld te komen. Aanhangers mogen de oogkleppen afzetten en beseffen dat het niet uitsluitend rotte appels zijn. Tegenhangers mogen beseffen dat er wel degelijk rotte appels tussenzitten en mogen hen op een gezonde wijze tot besef te helpen brengen en iets aan hun gedrag te veranderen.  Onderwijs en opvoeding hebben meer dan ooit werk aan de winkel om iedereen gelijkgestemd te krijgen. Zeg nu nog dat er geen werk in ’t land is.