Gent Jazz sloot zaterdag de feestelijkheden zoals het ze tien dagen eerder wist te openen: met de hemelsluizen open  maar vol hemelse muziek. Waar in den beginne nog ene Paco De Lucia de tent in vervoering hoorde te brengen werd op de slotavond het funk genre centraal geplaatst. Met het Belgische STUFF, de heren van Larry Graham Central Station en D’Angelo hoorde Gent exact één jaar na de verpletterende passage van zijne Koninklijke hoogheid Prince nog eens de funkbenen te strekken.

De opkomst lag vreemd genoeg beduidend laag op deze slotavond waardoor de intrede van Larry Graham en zijn vrienden van ’t centraal station eigenlijk een beetje aan magie verloor. Graham en co kwamen New-Orleans gewijs in een niet versterkte muzikale stoet vanaf de zijkant de tent ingewandeld richting podium. Doe dit in een volle tent en ’t zit er meteen boem patat, knal op. Zo niet versterkt de bonte bende richting podium ging, zo versterkt werden ze op het podium. De decibelmeters werden vermoedelijk op aanraden van Prince thuisgelaten hetgeen resulteerde in een oorverdovend maar verpletterend funk optreden van de grootmeester die kan terugblikken op een indrukwekkend CV. (Wij laten de naam Prince hier niet voor niks een paar keer vallen, weet u.)

De uitvinder van de slapping-techniek haalde het beste uit zijn basgitaar en werd bijgestaan door een resem topmuzikanten uit Oakland. Maar bovenal liet Graham zien dat hij uit zijn verleden met Sly en the Family Stone vooral veel funk wist over te houden en weinig gestes. Sly en the Family Stone staan tot nader order nog steeds in het zwartboek van de organisatoren na wat wij beamen als het slechtste optreden ooit op Gent Jazz in 2007. Exact 5 jaar na datum kwam Graham dus iets rechtzetten op Gent Jazz.

En dan moest dat andere enfant terrible D’Angelo nog aan zijn act beginnen. Funk is steeds een stukje rebellie, dus mogen we ’t de zwarte parel uit Richmond, Virginia absoluut niet kwalijk nemen dat hij ruim een half uur te laat het podium kwam opgehuppeld. D’Angelo hield een sabbat van bijna tien jaar en ruilde ondanks zijn gespierde torso het wasbordje in voor een 12-pack maar mag ondanks alles nog steeds vergeleken worden met Prince en Marvin Gaye. Al lijkt het hele live-verhaal veel eerder op een perfect ingestudeerd ding waarbij we eerlijkheidshalve moeten stellen dat hij nog niet aan de enkels zit van de kleinen uit Minneanapolis, Minnesota.

Maar goed, ge moogt geen appelen met peren vergelijken, denken wij dan. De inmiddels goed gevulde tent zag een beer ontwaken uit zijn veel te lange winterslaap. Nu eens intiem aan de piano, dan weer groots als kers op de spreekwoordelijke kers op een taart vol fijne muzikanten.  D’Angelo geniet zichtbaar van zoveel aandacht maar vraag is maar hoe echt het allemaal is. Wij zagen D’Angelo op exact dezelfde manier zijn nummer ‘Untitled (how does it feel?)’ emotioneel onderbreken om zijn dankbaarheid te betuigen als toen in Paradiso (Nederland) en Brixton (VK). Maar goed, welke artiest pakt er niet dagelijks uit met oneliners genre ‘U bent het beste publiek waarvoor ik ooit mocht optreden…’

Echt of vals? Eén ding is zeker, de vibe in de tent van Gent Jazz was echt. En groots. Wij zagen mensen in trance gaan bij zoveel funk en sexappeal. Die van ons riep net niet ‘D’Angelooooooooooooooooo later op de avond.