Tijdens de eerste dag van Dour 2012 zagen we School Is Cool maar niet van de grond komen, de set van Selah “DOUREUH” Sue in het water vallen en Franz Ferdinand iedereen naar huis spelen. Dat we te moe waren om die nacht nog op snoeiharde beats te kni-kna-knallen, maakten we op dag 2 en 3 ruimschoots goed.

Vrijdag 13 juli

Na een korte nacht water scheppen werd het alweer veel te snel vrijdag. Beginnen deden we met Willow (***). De zeskoppige Belgische indierockband van het sympathieke hitje ‘Gold’ kreeg de tent maar halfvol. Beetje vreemd, aangezien het weer op dat moment nóg slechter was dan de dag ervoor. Ze kregen amper een halfuurtje de tijd om hun ding te doen, maar konden daardoor wel meteen al hun toppers brengen. En dat deden ze uit volle borst en met veel overtuiging.

Verrezen Jezus Sébastien Tellier (****) baadde in blauw aquariumlicht, waardoor het nog meer leek alsof de zelfverklaarde god uit de hemel was neergedaald. Tellier brengt pure discoseks op het podium. Zijn hits ‘Kilometer’ en ‘Divine’ bracht hij iets te vroeg en te snel na elkaar, waardoor een klein dipje ontstond. Gelukkig kon Séba dat als geen ander weer rechttrekken en kon hij voortbouwen op de sterke poppy sfeer die hij even daarvoor had gecreëerd.

Verrassing van de dag was James Blake (***) die het er tot onze verbazing ook in een dj-set wel oké van afbracht. Veel bassgedreun, akkoord, maar dat Blake ons ook aan het dansen zou brengen? Neen, dat hadden we niet verwacht.

De avond afsluiten deden we in de Dance Hall met de moddervette beats en baslijnen van Jack Beats (***). De dubstep van Caspa (***) klonk hier en daar geforceerd, net als de Italiaan Congorock (**) die een wat inspiratieloze set bracht die vaak niet diep genoeg ging. More beats please. Een beetje te laat op de avond, maar Mumbai Science (****) maakte het tegen vieren alsnog af. Eindelijk het geknal en de drops waar we een hele nacht op zaten te wachten.

Zaterdag 14 juli

Steeds later slapen, steeds later opstaan. Het was dus met kleine oogjes dat we Spector (***) om vier uur in de namiddag aan het werk zagen. De band zag er ietwat gek uit. Frontman Fred MacPherson op kop met zijn blauw pak en rond Harry Potterbrilletje, maar hij was wel bijna de enige van zijn bende die voeling met het publiek én met zijn muziek leek te hebben. Na een ietwat valse start bleek de groep het ijs te breken met ‘Grey Shirt & Tie’ en kon ‘Chevy Thunder’ het alsnog goedmaken.

Tijd voor de geweldige DâM-FunK (****) dan. De praatgrage electrofunk-legende uit Californië was toe aan zijn laatste concert in Europa. Tussen bindteksten die af en toe wel wat langdradig en soms zelfs zagerig overkwamen (“kijk mij eens vooruitstrevend zijn! Zoveel love hier-o!”) kwamen er uit DâM-FunKs mauw wel degelijk een aantal sexy funky classics die gewoon erg goed klonken.

Speciaal voor de magie van Bon Iver (*****) en frontman Justin Vernon klaarde de hemel die avond volledig op. De weide stond vol en de groep slaagde er als geen ander in de mensenmassa stil en actief te krijgen op het juiste moment. Wegdromen bij ‘Holocene’ en luidkeels meezingen met het krachtige ‘Skinny Love’. De tienkoppige band creëerde een ultieme sfeer in een mooi decor. Op 2 november staan ze in Antwerpen. Gewoon doen.

En het werd nog beter. Véél energie is wel het minste wat je kreeg bij de set van het Zweedse Little Dragon (*****). De groep bracht geweldige electropopdeuntjes die fris klonken en ongelofelijk dansbaar waren. Voetjes van de grond en gáán. Het was een band die ons na een set lang plezier nóg deed verlangen naar meer. Bestond er van Little Dragon maar een all-you-can-eat-formule. Kudo’s voor frontzangeres Yukimi Nagano die, net als haar muziek, eindeloos veel energie lijkt te hebben.

Lunice (***) bracht rond middernacht hiphop met een vette beat onder. Zelden hebben wij een dj zo enthousiast achter zijn installatie zien staan. Een beetje te enthousiast misschien, want te pas en te onpas verdwijnt Lunice in ware Steve Aokistijl vanachter zijn bakken om het publiek op te geilen. Min één voor magie. Nu ja, wij waren al blij dat we eens twee nummers van Drake gehoord hadden.

Club Cheval (***) mocht hun ding doen in de ClubCircuit Marquee en bracht daar veel volk voor mee. Met vier youngsters achter de draaitafel was het ongetwijfeld druk, maar ze brachten een fijne set met veel positieve energie.

Nadien deden Brodinski vs Gesaffelstein (***) een verdienstelijke poging om het opgewarmde publiek volledig in te pakken. Het duo opende met ‘Belgium’, een plaatje dat Gesaffelstein onlangs speciaal gefabriceerd heeft om ons Belgen te paaien, maar verder weinig om het lijf heeft. En op dat elan ging hun set ook verder. We konden onze voetjes bewegen, maar het lag allemaal toch wat zwaar op de maag.

coverfoto Romain Stéphane Donadio