Over de festivalgangers die Dour Festival massaal verlieten op de laatste dag kunnen we kort zijn: ga je schamen. Oké, het was de enige dag dat de modder tot diep in onze schoenen raakte, maar het bleef tenminste droog… in de namiddag. En op muzikaal vlak beloofde deze dag véél goeds. Dus wij de modder trotseren – tegen beter weten in, en voor de allerlaatste keer vol goede moed.

Zondag 15 juli

Wij keken erg uit naar de Franse rap van Sexion d’Assaut. Helaas besliste een gigantische regenbui tijdens onze moddertrektocht naar de wei daar anders over. Het werd schuilen in een campingbar met vrolijke foute meezingers op de achtergrond.

Dan maar naar The Subways (***), een olijk koppel dat ervoor zorgde dat de modder snel uit de schoenen werd gedanst. Met het nodige enthousiasme, maar een niet altijd even zuivere zang, vlogen de minuten voorbij.

Het dieptepunt van de dag was ongetwijfeld The Flaming Lips (**), dat als voorlaatste het mainstagepodium The Last Arena mocht afsluiten. En dat is niet zozeer de schuld van de groep zelf. Het bleef weliswaar droog, maar het slechte weer en het moeras voor het podium hadden blijkbaar al velen naar huis of naar een dansbare tent zonder modder gestuurd. Wat een groot feest moest worden draaide uit op een begrafenisje waarop slechts een handvol mensen was komen opdagen. De return-on-investment zal ons benieuwen.

Het werd een begrafenisje dat uiteraard wel leuk was begonnen met veel confetti, ballonnen en slingers, maar halverwege alsnog deed vermoeden dat er iemand was gestorven. Het werd helemaal gênant als frontman Wayne Coyne eerst nog toejuichte hoe fijn de modder en de bijhorende festivalgangers wel niet waren om daarna ‘Yoshimi Battles The Pink Robots’ stil te leggen voor… een moddergevecht.

Coyne waagde zich ook aan een wandel over het publiek in een doorzichtige ballon. Maar de zanger wist zelf ook dat hij onmogelijk tot diep in het publiek kon lopen. Er was gewoon te weinig volk. Leuk begonnen, minder dan driekwart gewonnen.

Dan was de échte afsluiter voor ons The Rapture (****). Een set om u tegen te zeggen, met veel schwoeng, een hoog tempo en hits die op de juiste momenten gebracht werden. Hoogtepunten als – hey hey hey – ‘Gotta Get Myself Into It’ en afsluiten met het geweldige ‘How Deep Is Your Love?’. Onze avond was toen al gemaakt en werkelijk niets dat hem nog stuk kon maken.

Ook afsluiten met The Bloody ehm… Muddy Beetroots (**) beloofde een wild feestje te worden. Alleen hadden ze hun performance als afsluiter op een Belgisch zomerfestival waarschijnlijk anders voorgesteld. Het dj-duo wilde als headliner – begrijpelijk – alleen shinen op het hoofdpodium. Op Dour moesten de Italiaanse guido’s uit Los Angeles wel de drassige modderweide aandoen, waardoor het dansfeest nogal onpraktisch werd. Bovendien was er in het begin gebrek aan de nodige energie om de Dourgangers die nog niet onder invloed waren te overtuigen. Uiteindelijk liep de set wel los, maar de dansomgeving was zo onprettig dat wij er al snel de brui aan gaven.

Eén raad voor de organisatie volgend jaar: doe iéts aan de eventuele modder. Meer hooi of matten. Dit is nogal beschamend voor het grootste festival van Wallonië. Niet in het minste voor rolstoelgebruikers die geen wiel konden verzetten door al dat slijk.

foto Dour Festival - lisemai