a

Leffingeleuren – Dag 1

Leffingeleuren – Dag 1

Muziek Legendes en veel gitaren

door Laurien Troch

Dat er nog dorpen zijn waar alles binnen een straal van 10 meter van de kerk plaatsvindt, blijft ons als jonge stedeling ietwat verbazen. Hoewel het grootste evenement in voorgenoemde dorpen zich hooguit beperkt tot de middenoogstfeesten, pakt Leffinge het ondertussen voor de 40e keer net iets anders aan. Met een spannender programma dan enkele grotere festivals in ons land, weet Leffinge een publiek aan te trekken van festivalgangers die effectief komen om te luisteren (niets tegen campinghangers hoor). Kleinschaliger, maar wel interessanter.

Gisteren mocht Hypochristmutreefuzz het festival openen, en hoe. We spraken onze liefde voor de ietwat gestoorde noiserockband al eerder uit, die gevoelens zijn nog niet veranderd. Met opener Schizophrenic Blues wisten we meteen dat het goed zat, maar ook het nieuwere werk konden we wel smaken. Don’t Believe The Hypo zit er binnenkort aan te komen, en het lijkt alsof Hypo zich voor sommige nummers op verrassende wijze laten inspireren heeft door Drake en co. We hoorden Ramses hier en daar wat rappen naast zijn vertrouwde melodische geschreeuw. Het nieuwere werk zorgt voor een strakke set die interessant blijft, maar goeie ouwe The Spitter blijft voor ons toch het hoogtepunt. Het lichtjes geïntimideerd gevoel door Ramses’ crazy eyes en het wegduiken voor rondvliegende TL lampen nemen we er maar graag bij.

We zijn er nog altijd niet uit over wat we over Eagulls moeten denken. Met momenten stoorden we ons mateloos aan de vocals. Onverstaanbaar, vaag, bij het regelmatige blijven hangen in het strottenhoofd een beetje “aangespoelde zeehond”. Het geheel straalt een angstig struggle for life sfeertje uit, je zou er bijna compassie mee krijgen. Af en toe werd de draad weer opgepakt, om dan weer over te gaan naar “meh”. Toch bleef Eugulls net interessant genoeg om een hele set te blijven luisteren. Ons officiële oordeel wachten we nog af, onder het mom van “geef ze nog een kans”.

Het hoogtepunt van de avond vonden we bij de Thurston Moore Group, een man die sinds de gloriedagen van Sonic Youth zo veel anciënniteit en legende heeft vergaard dat het een belediging is om niét te gaan luisteren. De man brengt epische gitaarpartijen van het hoogste niveau. Op geen enkel moment wist je waar de lang uitgesponnen nummers juist naartoe zouden gaan, waardoor we van de ene verbazing in de andere vielen. Ja, wij waren vrij tot zeer onder de indruk. Na Aphrodite en Cease Fire moesten we onszelf er even aan herinneren onze mond weer netjes te sluiten. Meer woorden hoeven we daar eigenlijk niet aan te verslijten. Episch, geniaal.

Na Boomtown waren we danig onder de indruk van Warhaus, het soloproject van Maarten Devoldere. We hadden dan ook vrij hoge verwachtingen gisteren, wat nogal tegen ons keerde. De eerste aantal nummers zorgden voor een vrij slome start met weinig impact (mede te wijten aan vrij zware basdrum). Single The Good Lie haalde het tempo weer ietwat omhoog. Sylvie Kreusch kreeg haar moment in de spotlight met een krachtige en beweeglijke (letterlijk) cover van Lovesick. Ook Maarten ging solo tijdens Memory, en van daar ging het terug bergop. Het waren de laatste 4 nummers die ons echt konden bekoren, en dan voornamelijk afsluiter Machinery. Warhaus wordt sowieso een revelatie, met wat gesleutel aan hun live act. Steek het op de zaal of een beperkte soundcheck, dat komt echt wel goed.

 

10 september 2016 | reageer


Score

*****




Gezien op
09-09-2016

Waar?
Leffingeleuren





Wat is jouw mening over Leffingeleuren – Dag 1?

Smaken verschillen, twisten bestaan. Daarom geven we ook telkens de mogelijkheid om te reageren op onze mening. Hou het beschaafd.