a

Managua, Debuut EP

Managua, Debuut EP

Muziek An everlasting love

door Stijn Terrie

Als ons kleine Belgenland ooit klinkers te kort komt om straten mee te plaveien dan kan het zonder twijfel straks overschakelen op beginnende muzikale projecten. De affiche van Pukkelpop liegt er dit jaar niet om: meer dan 50 (!!) Belgische bands sieren er de affiche. Ook het aantal muziekconcours valt nauwelijks nog op één dag te tellen. Keerzijde van die extreem boeiende medaille: de concurrentiedruk is ellendig groot om het als één van die beginnende bands net iets verder te kunnen schoppen dan het lokale café of het nieuw aangelegde terras van die welgestelde buurvrouw.

Het debuut van Managua dreigde dan ook door de mazen van ons overvol visnet te vallen. Na een eerste luisterbeurt stonden de woorden ‘niks nieuws onder de zon’ vrij eenzaam te blinken op ons blad. Vervolgens kwam er nog ‘afgelekt Engels’ bijgepend… Maar… na een paar keer kwam daar gelukkig die grote maar… we durfden onze subjectieve bril afzetten… we durfden uit ons hokje komen en gingen niet langer vergelijken met geluiden die ons bekend in de oren klonken als ‘Hooverphonic’… ‘Vaya Con Dios’… ja zelfs ‘Barbara Dex’…

We gunden de plaat de extra aandacht die het verdient. We leerden de gitaarpartij in ‘Near The Canal’ appreciëren. We gingen beseffen dat die Marie Schoovaerts live vermoedelijk nog adembenemender moet zijn dan op plaat. Want ze kan verdorie een pakske zingen die Marie. We sloten onze foute pc-boxen af en lieten de hoofdtelefoon het werk doen. De aha-erlebnis was daar… het debuut klonk meteen een stuk interessanter… we waanden ons tijdens ‘These Words’ in een impossante tent (zo eentje waarin Melanie De Biasio al eens een Rock Werchter mocht platfluisteren) Man wat moet die trompet heerlijk klinken in zo’n tent. Wat moet die breekbare stem van Marie niet aanrichten met ons hart in zo’n tent…

Maar laat ons vooral niet gaan lopen wanneer we nog in de kruipfase zitten. Want er is nog wat werk aan de winkel voor het zover is. Het Engels mag iets minder Moderne-Talen/Wiskunde klinken. De muziek mag het nog vaker even overnemen van de stem want als er één iets is waar we wél al van overtuigd waren na de eerste luisterbeurt dan is het wel dat de arrangementen meer dan weloverwogen zijn en werden ingespeeld door een resem straffe artiesten.

Managua kon de makkelijkere kaart hebben getrokken en een EP op ons loslaten die eerder naar pop zou neigen (lees: hitgevoelig materiaal ontwerpen genre Hooverphonic) of ze hadden de dansbare jazz-kaart kunnen trekken waarmee Lien -Lady Lynn- De Greef populair werd. Ze trokken desalniettemin de kaart van de achterzaaltjes-sound. Of om het met hun eigen woorden te zeggen: They are not so easy to love…  Toch hopen we van ganser dat iedereen hen straks de kansen gunt die het verdient. Want laat ons meteen duidelijk zijn: we staan open voor tea in Vermount en zouden het extreem jammer vinden mocht die tea enkel worden geschonken op dat nieuw aangelegd terras van de welgestelde buurvrouw.

Managua wordt op 24 juni gereleased. Meer info vind je op hun website en soundcloudpagina

12 juni 2016 | reageer


Score

*****




cover Managua, Debuut EP

Album
Managua, Debuut EP





Wat is jouw mening over Managua, Debuut EP?

Smaken verschillen, twisten bestaan. Daarom geven we ook telkens de mogelijkheid om te reageren op onze mening. Hou het beschaafd.