Wij zagen Het Zesde Metaal voor het eerst aan het werk op Tapis-Plein, een einde schooljaarfeestje in Gent in een organisatie van Sovoreg. Wij waren vooral gecharmeerd door de heerlijke stand-up bindteksten van Wannes Cappelle en werden voldoende getriggerd om zijn, sorry, hun eerste schijfje ‘Akattemets’ in huis te halen. Een schijfje zonder de grappige bindteksten, maar van een ongekende kwaliteit.

Wij Gentenaars draaiden het schijfje grijs tot we het in ’t West-Vlaams konden zeggen: wen ’t gries hedroaid en hedroaid, daddes met een ‘h’ noa beneen.  Dik drie jaar en een massief writer’s Block later komt Wannes, sorry, Het Zesde Metaal met die moeilijke tweede plaat. Een plaat die ontstond ergens aan een feestdis in Ijsland waar Wannes Cappelle plannen smeedde met producer Robin Aerts.

Met Ploegsteert levert Het Zesde Metaal alweer een stukje Klein Kunst geschiedenis. Want meer dan ooit primeert tekst en worden arrangementen naar de achtergrond verdrongen. Of ‘puur en ongepolijst’ zoals Cappelle het in zijn inleiding zelf zo schoon kan stellen.

Toch blijven wij de combinatie van Cappelle’s heerlijke West-Vlaamse poëzie met die eenvoudige, doch vol van emoties verheven arrangementen, et skwonste vierwerk vinden da me oois hezien ein!

De titeltrack Ploegsteert kwam er naar aanleiding van een vraag van het Wielermuseum Roeselare: ‘Of Wannes niet iets kon komen spelen op een hommageavond aan Frank Vandenbroucke.’ Het oorspronkelijke plan om Vandenbroucke’s lijflied ‘My Way’ een West-Vlaams tintje te geven werd gelukkig opgeborgen en na het lezen van de autobiografie ‘Ik ben God niet’ ontstond het heerlijk biografische Ploegsteert. ‘Van zodra je haar kreeg op je benen, had je ’t al afgeschoren. Voorovergebogen over je driewieler… En zelfs de parochiepriester van Ploegsteert is overduidelijk: God is van onze parochie en hij rijdt met de fiets.

Maar ook al kan de titeltrack dat klein beetje extra media-aandacht opleveren, het is vooral de rest van de plaat die ons het schijfje opnieuw zal doen grijsdraaien. Te beginnen met de lichtjes fenomenale openingstrack ‘Last van u’. Van hier tot aan het Zand, en were, Tot daar gaat oezen band, en were. ’t Klint als openingszin bijna even legendarisch als ‘Van hier tot de maan en terug’ uit het wereldwijd bekende prentenboek ‘Raad eens hoeveel ik van je hou?’  En wat na de openingszin volgt is wat ons betreft nu al even schoon als dat prentenboek.

De hele cd loopt als het ware vrij continu hand in hand en doet ons mond op mond zwijgen bij zoveel schoons.

Het gitaarrifje in Ier Bie Oes doet ons enorm denken aan het rifje van ‘Exit Music (For a Film) van Radiohead, kippenvel weet u… en ’t stoort ons niet eens ook dat het rifje quasi klakkeloos werd overgenomen.  Integendeel… De gelijkenis is treffend en ’t es meer dan e kartje… Maar we vinden het niet erg… En al zeker niet als je weet dat het nummer nog maar net werd ingezongen of het noodlot op Pukkelpop toesloeg. Ier bie oes, ier bie oes es ’t goe… een fenomenaal sterke song waar u uw emoties de vrije loop mag laten gaan.

Dat typische ‘OK Computer’ geluid overheerst ook op de andere songs in deze ‘Ploegsteert’. Een golfje hier, een soundwave daar… en dan vooral dat heerlijk dromerige. (de piano als Cappelle’s enige hulp in ‘Vanonder’ en de complete chaos waarmee het aanvankelijk ingetogen ‘Verhus’ eindigt…)

Wij hebben Ploegsteert inmiddels al een keer of zes zittend uitgeluisterd en nog steeds leggen wij met een staande ovatie de koptelefoon naast ons neer. Geef die gasten nu al een standbeeld in brons of één of ander zesde metaal!

Het is nog even wachten op de officiële release… ergens in februari… Toog je skwoon erte voe Sint-Valentijn! (foto Thijs Lowagie)