Het heeft ons al onze vingernagels gekost en we hebben onze keel schor gevloekt tijdens de helse zoektocht naar tickets. Maar een beetje volharding en de hulp van god later lieten ons kirren van plezier: de dagtickets voor Tomorrowland waren binnen, het sprookje kon niet vroeg genoeg beginnen.

Tomorrowland is het festival waarover elke journalist zich al suf schreef over de overdaad aan decoratieve ingrepen: het sprookjesachtig karakter waar honderden dj’s hun ding komen doen. Het magische karakter van een (bijna) drugsvrij dancefestival waarin vriendschap, gelukzaligheid en oneindig veel beats de scepter zwaaien.

En ja, zelfs na vier jaar blijven ook wij onder de indruk van Tomorrowland. Het zijn vooral die extraatjes die het hem doen. Die extraatjes die toch verdomd veel geld moeten kosten maar wel de enige correcte uitleg zijn voor het feit dat het festival na nog geen 24 uur na de start van de voorverkoop het bordje ‘uitverkocht’ mocht buitenhangen. Een gratis ritje op een reuzenrad, een toegangsbandje met een kleine medaille rond, een graancirkel ter verwelkoming voor wie via Zaventem kwam en echte toiletten in plaats van die verschrikkelijke Dixie-dingen. Om nog maar te zwijgen over de houtschilfers en extra planken vloeren om toch maar niet vergeleken te kunnen worden met Dour, bibliotheekkasten in alle (!!!) togen, gigantische aircosystemen in de verschillende tenten en dan die fenomenaal mooi versierde podia en tenten met de Mainstage als absolute paradepaardje… Zeg het en Tomorrowland heeft eraan gedacht.

Wij zouden bijna vergeten dat er naast al dat fraais ook aandacht hoort te gaan naar al dat dj-geweld op de verschillende podia. Wij maakten dit jaar de keuze om ons eens volledig op die mainstage te richten na een gezondheidswandeling langsheen de verschillende podia en tenten van Tomorrowland. En voor u het zelf gaat zeggen: ja, wij volgden voor één keer de uitzinnige massa. Een foute keuze, zo bleek. Op Skrillex na werden we in tegenstelling tot de uitzinnige massa voor het podium slechts heel weinig warm van de verschillende ‘topnamen’.

Opwarmen deden we als kind van de generatie aan het I love the 90’s podium met Orla Feeney (**) de Ierse schone die Paul Van Dyck als één van haar grootste believers mag beschouwen. Ondanks het vroege uur en het gebrek aan een publiek die al in dansmodus ging, slaagde Orla er in heel af en toe in om Tomorrowland wakker te schudden, zij het iets te uitbundig. Want toen ze voor haar platendecks ging staan om één van haar schijfjes mee te lippen hadden wij het wel al gezien en gehoord.

Dan maar even kort naar Mophito & Alectric (te kort om te beoordelen) in het Desperados Circus. Na de verpletterende passage van Azari & Ill op Rock Werchter en de wetenschap dat de heren ooit nog mochten opwarmen van Azari & Ill leek een bezoekje ons gerechtvaardigd. Helaas te weinig volk in de tent die tevens een doorgang naar een verborgen sanitaire blok bleek te zijn. Vrij onlogisch dus om hier te blijven hangen.

Via het hardere werk op Q-Dance over de vrolijke beats van het bijna lege Radio Ultra Modern terrein ging het richting de Blue Flame tent voor DiMaro (*). De gevierde DJ van de Kokorico en de Carre was dusdanig onder de indruk van een goed gevulde tent dat hij zijn beruchte DJ kunstjes helaas liet voor wat ze waren en zich snel ten prooi gooide van de aanwezige cameracrew. “Tomorrowland, you are filmed right now. Make this movie unforgettable” hoorden wij de DiMaro crew brabbelen… waarna het publiek uit zijn hand at. “Say Hey, how… hey… how”… “Iedereen gaat zitten en als de beat start hoor je te springen…” al goed en wel, maar wij waren gekomen voor een dansfeestje, niet voor een après-ski fuif. Nu goed, het dak ging er af en aan het enthousiasme in de tent te zien, vroeg het volk alleen om brood en spelen, wie zijn wij dan om DiMaro te bestraffen?

Aangekomen op de Mainstage leken wij het concept plots te snappen. Want zowel Hardwell (***), Chuckie (**), Martin Solveig (*) en Dimitri Vegas & Like Mike (**) leverden een immens feestje voor de uitzinnige massa, maar leverden niet allemaal meteen perfect gemixte arrangementen af. Wel integendeel. Wij zijn er van overtuigd dat DJ Ward van het Gentse studentencafé ’t Kofschip en DJ Djellyfish bekend van de betere trouwfeesten en Gentse fuifen met betere mixen het publiek op hun hand kan krijgen.

Bij Martin Solveig zagen we zelfs de massa voor het eerst sinds uren even stilvallen en de massa op de heuvel was toen al lang zichzelf aan het entertainen met wat zelf opgang gebrachte flashmob-dansjes.

Gelukkig was daar ene Skrillex (****) om onze Tomorrowland-droom niet op een sisser te doen uitdraaien. De eerste in het rijtje op de mainstage die zijn show niet wist op te bouwen rond de hits van anderen. De eerste die zijn baan als dj nog belangrijk genoeg vindt om niet om de haverklap de massa te vragen om met de handjes te zwaaien. De eerste show die we van begin tot einde (vuurwerk!!) uitkeken zonder ook maar één keer al geeuwend ‘been there, done that’ te mompelen. Een oprecht feestje. En dat wij het irritante gekrijs tussendoor quasi niet verstaan hebben, vergeven we mijnheer met veel plezier.

Eén ding hebben we alvast geleerd na een doordeweekse zaterdag @ Tomorrowland: volgend jaar laten we de actie op de mainstage voor wat ze is en trekken we terug oldschool de verschillende tenten in. Tenten waar er niet continu gepocht wordt met de vlag van het vaderland door de huppeltrezen en stoere jongens uit alle hoeken van de wereld. Tenten waar de dj-kunstjes worden geapprecieerd en waar de massa uit de bol gaat omwille van een strakke mix en niet omwille van de vraag om je handjes te laten zien. Streng… maar rechtvaardig.

foto’s Tomorrowland