Als man een borstgrootte hebben waar sommige vrouwen jaloers op zouden zijn, nooit met die mannelijke C-cup naar een dokter durven gaan, maar er wel mee naar een tv-programma stappen. Puntje ‘street cred’ voor de jongen met “wel heel serieuze borsten” uit de eerste aflevering van Het Spreekuur.

Het zijn die ‘man boobs’ en een hoop andere “gênante” aandoeningen die centraal staan in het medische realityprogramma. Naar eigen zeggen wil Het Spreekuur de drempel verlagen om met onalledaagse problemen naar de dokter te stappen.

Daarom passeerden op één avond zweetoksels, teelballen, vet haar, gigantische huidvlekken en schimmelvoeten de revue.

Een sympathieke poging om mensen opnieuw warm te maken voor het doktersbezoek. Maar om geloofwaardig te zijn ziet het programma er net iets te gemaakt uit. Niet alleen de dokters hebben een akelig perfect voorkomen, de patiënten worden ook nog eens ontvangen in een grote witte iPod die dienst moet doen als consultkamer – aaaargh, dat licht!

“Neen, ik kan de oorzaak van die krassen op je rug echt niet vinden”, stelde dermatoloog Cathy vast bij een jongen die een grote huidvlek op zijn rug had. “Oh, maar ik denk dat dat van mijn vriendin is. Zo van die dinges…”

Hier en daar een grapje, maar het tempo ligt evengoed regelmatig te traag. De dokters lijken bovendien soms verkeerdelijk te denken een programma voor schooltelevisie te maken, waardoor ze terugvallen op hun moederlijke manier van probleemduiding.

Het tonen van gigantische foto’s van kalknagels aan een groepje jongeren om te sensibiliseren voor schimmelvoeten, was evenmin nodig. Ook de onderwerpen mochten wel wat gewaagder.

Het Spreekuur is wel boeiende televisie en gaat zelfs mee tot in de operatiezaal, waar gezellig een aantal schelletjes vet worden weggesneden voor het oog van de camera. Wij zijn overtuigd van de goede bedoelingen. Dit is het betere realitywerk dat de mensen iets wil bijbrengen en niet de noodzaak voelt om te choqueren, waarvoor dank.

Het Spreekuur, woensdagavond op vtm.