a

Weg van de Wereld, Eén

Weg van de Wereld, Eén

Tv Op reis vanuit je zetel

door Stijn Terrie

In Weg van de wereld neemt Sofie Van Moll je mee op een reis langsheen acht bijzondere feesten, verspreid over de aardbol.  Sommige zijn ook hier bekend, van andere hebben we nog nooit gehoord. Maar stuk voor stuk horen ze een unieke kijk op de wereld en haar bewoners te geven.

En het moet gezegd: qua beelden kan Weg van de Wereld tellen. Alles wordt zodanig mooi in beeld gebracht dat je je als het ware in de rugzak van Sofie Van Mol waant. En dat er in die rugzak plaats genoeg is, bleek helaas al snel in de eerste aflevering. Want hoe knap we Sofie wel niet vinden en hoe zeer we haar dit programma gunnen, wij hebben weinig of geen boodschap aan haar emoties.

In de eerste aflevering nam Sofie ons mee naar El Rocio, een authentiek Spaans dorpje in Andalusië (Andaloezië volgens Sofie…) Doorheen het jaar lijkt het dorp het ideale decor voor een Western film waar Billy The kid net iedereen wist weg te jagen. De kleine 200 inwoners leven er in harmonie met zichzelf en de kilo’s zand. Maar met pinksteren trekken honderduizende bedevaarders te voet richting het dorpje om er de plaatselijke maagd te eren.

Sofie wandelt drie dagen samen met het broederschap van Sanlucar de camino: de pelgrimstocht naar El Rocio. Devotie en vrolijkheid, ontroering en feestgedruis wisselen elkaar af volgens het verkoopspraatje van de programmamakers. En dat klopt nog ook, alleen waren wij zo ontgoocheld in ’t feit dat vooral de (gemaakte?) ontroering van Sofie zo vaak in beeld hoorde te komen. Alsof dat beetje katholiek in haar plots een non van haar zou maken die huilt bij het zien van een porseleinen beeldje?

Dat het Sofie raakt, daar kunnen we mee leven, wij vielen zelf ook al van de ene verrassing in de andere doorheen onze (verre) reizen, maar wij hebben geen intenties om die met u te delen. Een getuigenis van Sofie in haar tent waarin ze verklaart dat het drie uur ’s morgens is en dat het feest buiten haar tent nog niet is stilgevallen. En dat dit echt niet prettig is bij de gedachte wat voor een zware dag ze straks voor de boeg heeft? Welke boodschap hebben wij daar nu aan? Laat die tent en uw slaap voor wat het is en trek met die camera naar buiten tedjue…

Het is eveneens vrij irritant om Sofie alle vragen te horen stellen in ’t Nederlands en de tolk weggeknipt te zien, waardoor het lijkt alsof die Spaanse Griet meteen snapte wat Sofie vragen wou… En dan die begrijpende blikken als die Spaanse Griet haar in ’t Spaans van antwoord dient, als had Sofie alles meteen begrepen… Hoe gemaakt kan televisie zijn?

Maar goed, laat ons eerlijk stellen dat dit alles ondergeschikt is aan de kracht van de beelden. Want we moeten een gato een gato noemen en durven toegeven dat de hele cameraploeg mooi werk leverde. Prachtige verre shots, heerlijke stoffige kikvorsperspectieven en een perfect gedoseerde aandacht voor kleur en soberheid.

Weg van de Wereld heeft z’n doel bij ons alvast niet gemist, wij willen ons nu al aansluiten bij zo’n broederschap om ook zo’n medaille te verdienen. En Sofie, ge moogt gerust nog eens mee, dan hebben we meteen ’t antwoord op de vraag hoe echt die emoties waren.

2 januari 2012 | reageer


Score

*****








Wat is jouw mening over Weg van de Wereld, Eén?

Smaken verschillen, twisten bestaan. Daarom geven we ook telkens de mogelijkheid om te reageren op onze mening. Hou het beschaafd.