a

Le secret de la chambre noire

Le secret de la chambre noire

FilmUncategorized Een film die zoveel wil zijn, dat het van niks genoeg is.

door Wes Deschryver

Een spookfilm. We kunnen ons niet meer herinneren wanneer we die term nog gebruikten om een film te omschrijven, maar als we ‘Le secret de la chambre noire’ in één woord moeten samenvatten, dan is het een spookfilm. Maar dan zonder griezelelementen. Of een degelijk einde.

De Japanse regisseur Kiyoshi Kurosawa gebruikt voor zijn eerste Europese film alle klassieke elementen uit de oude horrorverhalen. Een naïeve jongeman (Tahar Rahim) komt aan in een groot herenhuis op een heuvel en maakt kennis met de butler en de mysterieuze, verbitterde heer des huizes, Stèphane (Olivier Gourmet). De eerste scènes verraden al een onheilspellende aanwezigheid in het huis en ook de dochter, Marie (Constance Rousseau) doet nogal raar. De vader kan de dood van zijn vrouw niet verwerken en laat zijn dochter haar plaats als model innemen bij daguerreotype foto’s. Dat is een heel oude manier van fotografie waarbij het model met metalen constructies wordt vastgezet omdat ze soms meer dan een uur moet stilstaan.

Visueel oogt de film prachtig. Dat kan ook moeilijk anders met zo’n herenhuis als decor. Elke kamer ademt vergane glorie. Wat ooit weelderig en mooi was, lijkt nu een zware last en een dreiging. Het geeft perfect de gevoelens van fotograaf Stéphane weer. Terwijl hij zijn dochter in urenlange poses forceert en ’s nachts zijn overleden vrouw zijn naam hoort fluisteren, zie je de man wegzakken in waanzin.

Het probleem is dat de film een intieme artfilm over rouw en schuld wil zijn, maar ook een spookthriller met een Shyamalan-kantje. Bij Kurosawa lopen die twee stijlen elkaar wat in de weg. In de tweede helft van de film nemen oninteressante scènes te veel de bovenhand. De focus verschuift van de hoofdpersonages naar een subplot over een makelaar die het landhuis koste wat kost wil kopen en plat gooien, wat na het mooie eerste deel een slechte zet is. Daarbovenop wil Kurosawa dan ook nog eens een ‘maar wie is er nu echt dood’-mindfuck in gang zetten, terwijl het eigenlijk al lang duidelijk is. Dat neemt niet weg dat hij elke sequentie opnieuw dezelfde twijfel probeert te zaaien, terwijl hij het antwoord al een half uur eerder gaf. We hadden liever wat meer de melancholie van de daguerreotype foto’s gezien en iets meer ‘opsluiten van de ziel in de foto’-toestanden, dan het bij de haren gesleurde tweede deel van de film. ‘Le secret de la chambre noire’ bevat heel interessante elementen, maar ook veel gemiste kansen.

24 oktober 2016 | reageer


Score

*****




cover Le secret de la chambre noire

Gezien in de bioscoop

Regisseur
Kiyoshi Kurosawa

Met
Tahar Rahim, Constance Rousseau, Olivier Gourmet





Wat is jouw mening over Le secret de la chambre noire?

Smaken verschillen, twisten bestaan. Daarom geven we ook telkens de mogelijkheid om te reageren op onze mening. Hou het beschaafd.