a

‘Mission Bell’, Amos Lee

‘Mission Bell’, Amos Lee

MuziekUncategorized Heerlijk kabbelend riviertje in een anders dorre woestijn.

door Stijn Terrie

Er was een tijd dat je de straat kon leggen met singer-songwriters. Maar er was ook een tijd waar straten om de haverklap werden opgebroken omdat er putten in ’t wegdek verschenen, omdat de fundering eronder al even zwak bleek te zijn als de verdediging van SK Lierse anno 2011.  

Toch zijn er straten waar zelfs het zwaarste vrachtverkeer er niet in slaagt enige sporen van slijtage te veroorzaken. Wel… als wij Amos Lee mogen vergelijken met een straat (vergeef ons zoveel surrealisme)… dan is hij zeker één van de onverwoestbare soort.

Want geef toe, het is weinig singer-songwriters gegeven om pakweg  Lucinda Williams en Willie Nelson als één van hun fans te mogen beschouwen.

Met Mission Bell is hij inmiddels toe aan zijn vierde studioalbum in een productie van Joey Burns van Calexico. En laat die invloed nu net alom tegenwoordig zijn op het album. Het beeld van de poor lonesome cowboy met de sigaret tussen de lippen en de gitaar op de rug gebonden, slenterend met zijn paard in de eindeloosheid van een woestijn, is nooit veraf.

‘Flower’ is het soort nummer waarbij we ons in een festivaltent vol muziekliefhebbers wanen die reeds bij het inzetten van de eerste zangstonde hun eindeloze appreciatie uiten aan de hand van een kort maar welgemeend applaus. Als we heel stout durven wezen, horen we er zelfs een vleugje Stevie Wonder in, maar dat heeft u niet van ons.

Violin’ en ‘Out of the Cold’ baden dan weer in het typisch staaltje sfeersetting waar Calexico zo gekend voor is: ogen dicht, wegdromen en bovenal genieten, genieten, genieten… Wat? Regent het buiten? Ah…so what…

Het duet ‘Clear Blue Eyes’ met Lucinda Williams is, hoe kort het nummer ook is, de spreekwoordelijke kers op een overheerlijke taart die naar meer smaakt.

Amos Lee nam anderhalf jaar ‘verlof’ om de plaat tot op de perfectie na af te werken. Het geen hem vroeger in tijden van toeren en optreden moeilijker lag en naar eigen zeggen slordige nummers opleverde. Eén ding is zeker, als de cowboy en z’n paard nog een lange weg af te leggen hebben, dan hopen wij voor hen dat ze nog lang die ene perfecte straat mogen begaan.

25 januari 2011 | reageer


Score

*****








Wat is jouw mening over ‘Mission Bell’, Amos Lee?

Smaken verschillen, twisten bestaan. Daarom geven we ook telkens de mogelijkheid om te reageren op onze mening. Hou het beschaafd.